O judo

• Rozgrzewka & ukemi – nauka bezpiecznych padów (przód, tył, bok), mobilność, stabilizacja.

• Technika (tachi-waza / ne-waza) – rzuty, przejścia, trzymania, duszenia i dźwignie w kontrolowanych warunkach.

• Uchikomi / nage-komi – powtórzenia wejść i rzuty dla automatyzacji ruchu.

• Randori – wolna walka w tempie dostosowanym do poziomu.

• Prewencja urazów & motoryka – siła, gibkość, koordynacja, praca stóp i chwytu.

Judo to japońska sztuka walki stworzona w 1882 roku przez Jigorō Kanō. Wywodzi się z ju-jitsu, lecz jej celem nie jest walka dla samej walki, a rozwój ciała, ducha i charakteru. Nazwa oznacza „łagodną drogę”, opartą na zasadach:

• Seiryoku-Zen’yō – maksimum efektu przy minimum siły
• Jita-Kyōei – wzajemny pożytek i dobro

Dziś judo to popularny sport olimpijski trenowany przez miliony osób na całym świecie. Rozwija siłę, równowagę, koordynację i koncentrację, ucząc jednocześnie szacunku, samokontroli i współpracy.

Trening obejmuje naukę bezpiecznych padów, rzutów i chwytów, dzięki czemu uczy wykorzystywać energię przeciwnika bez wyrządzania mu krzywdy.

Judo to nie tylko technika – to sposób myślenia i życia.
Dla dzieci, młodzieży i dorosłych – można zacząć w każdym wieku i trenować przez lata.

Ippon – natychmiastowe zwycięstwo (rzut „na plecy” z kontrolą lub trzymanie 20 s).
Waza-ari – punkt częściowy (rzut niepełny lub trzymanie 10–19 s); dwa waza-ari = ippon.
Yuko – mniejszy punkt za trzymanie 5–9 s.
Osaekomi – rozpoczęcie liczenia czasu trzymania; toketa – przerwanie.
Kary (shido) – za przewinienia taktyczne lub niebezpieczne; kumulacja prowadzi do przegranej.
Czas i kategorie – zależne od wieku i wagi zawodników.

Rei (ukłon) przed i po wejściu na tatami oraz wobec partnera i trenera.

Bezpieczeństwo – krótko obcięte paznokcie, brak biżuterii, czyste judogi, klapki przy krawędzi maty.

Szacunek – kontrola technik, dbałość o partnera, przerwanie na komendę „Matte”.